Beschrijving

De maan staat hoog aan de hemel, maar vanavond voelt haar licht koud op mijn vacht. Ik zit op het topje van de heuvel, mijn staart strak om mijn poten geslagen, en ik kijk omhoog en geef mijn mooiste kreet. In plaats van weg te rennen voor de donkere schaduwen, besluit ik ze recht aan te kijken. Ik voel een vreemde, nieuwe kracht die door de vallei stroomt. Het voelt alsof iemand ver weg mij op dit exacte moment tot leven brengt. Met elke streek van haar kwast vangt ze mijn verdriet en mijn eenzaamheid op het doek. Ze kijkt mij recht in de ogen, en daardoor kijkt ze haar eigen angsten recht in de ogen. We doen dit samen.